Cliëntervaring D

De Ommezwaai van D

Van Conflict naar controle
Toen deze 16-jarige jongen bij mij binnenkwam, zat hij op alle fronten vast. Naast een flinke schoolachterstand was de situatie thuis onhoudbaar geworden. Hij weigerde zijn nieuwe vader te accepteren, wat dagelijks leidde tot heftige ruzies en een extreem gespannen sfeer. Hij bleef het liefst de hele dag op zijn kamer om de confrontatie te ontlopen, maar áls hij eruit kwam, was hij als een tikkende tijdbom. Hij dacht dat hij alles beter wist en sloot zich af voor iedereen die hem probeerde te helpen.

De eerste barrière: Vertrouwen winnen in een mijnenveld
De eerste ontmoetingen waren een uitdaging. Thuis was hij gewend om direct in de aanval te gaan, en dat gedrag nam hij mee naar onze gesprekken. Hij was fel, kon vanuit het niets ontploffen en testte me constant uit. Het kostte enorm veel geduld en tijd om die muur te doorbreken. Ik bleef echter staan en bood hem de nabijheid die hij nodig had, ook op de momenten dat hij het bloed onder mijn nagels vandaan probeerde te halen. Pas toen hij doorkreeg dat ik niet zou wijken en hem niet zou veroordelen om zijn woede, ontstond er ruimte voor verandering.

Grip op de explosies: Werken aan emotieregulatie
Omdat de situaties thuis bijna onhoudbaar waren, zijn we intensief gaan werken aan zijn emotieregulatie. In het begin vloog hij bij het minste of geringste uit de bocht. We zijn gestart met specifieke oefeningen die voor hem heel herkenbaar en praktisch waren. We leerden hem de signalen in zijn lichaam te herkennen vóórdat de bom barstte.
Dit proces had tijd nodig; verandering gaat niet over één nacht ijs. Maar na een periode van consequent oefenen, zag je zijn gedrag langzaam meeveranderen. Hij werd minder fel, leerde even adem te halen in plaats van direct te ontploffen, en begon in te zien dat zijn agressie hem thuis alleen maar verder in de problemen bracht. De rust die hij bij zichzelf vond, begon langzaam door te sijpelen naar de sfeer in huis.

Van eigenwijs trainen naar durven vragen: Fysiek in beweging komen was een belangrijk onderdeel van die nieuwe rust. In de sportschool sloeg hij in het begin volledig zijn eigen weg in. Hij wilde absoluut geen instructies aannemen; hij dacht dat hij de apparaten zelf wel even uitgevogeld had. Maar na een tijdje kreeg hij door dat zijn eigen aanpak geen resultaat bracht.

Toen gebeurde er iets bijzonders: hij kwam uit zichzelf naar me toe en vroeg of ik hem met elke stap wilde helpen. Voor een jongen die het doodeng vond om hulp te vragen en altijd alles “beter wist”, was dit een enorme overwinning. Hij gaf eerlijk toe dat hij had gezien dat de hulp bij zijn schoolwerk resultaat had opgeleverd, en dat wilde hij nu ook in de gym terugzien. Hij leerde dat om hulp vragen geen zwakte is, maar juist de manier om echt sterker te worden.

De stap naar de echte wereld: Met een betere conditie, meer grip op zijn emoties en een diploma op zak, was het tijd voor de volgende stap. De jongen die thuis niet te handhaven was en op school was vastgelopen, ging nu met een andere borst vooruit op gesprek voor een bijbaan. Werkgevers zagen niet meer die boze puber, maar een jongeman die:
Zijn emoties onder controle heeft, ook als het even tegenzit.
Niet meer direct in de verdediging schiet, maar rustig luistert.
Begreep dat je soms hulp moet accepteren en instructies moet volgen om verder te komen.

Conclusie: Een kerel met toekomst
In een korte tijd is hij veranderd van een jongen die thuis alleen maar ruzie zocht en alles beter dacht te weten, in een actieve, zelfbeheerste kerel. Hij heeft zijn schoolachterstand ingehaald, durft nu om hulp te vragen en heeft de rust in zichzelf (en thuis) teruggevonden. Hij weet het nu niet meer beter, hij dóét het nu beter